Afgelopen 4 mei waren wij als Scouting HJB Llanos aanwezig bij de Dodenherdenking in Wierden en Hoge Hexel. Samen met inwoners, de gemeente en andere betrokkenen stonden we stil bij de slachtoffers van oorlog en geweld.
Voor ons als scouting vinden wij het belangrijk om hier ieder jaar een bijdrage aan te leveren. Herdenken betekent voor ons niet alleen terugkijken, maar ook het doorgeven van verhalen en waarden aan nieuwe generaties. Door samen stil te staan bij het verleden, maken we jongeren bewust van de betekenis van vrijheid en het belang van respect, verantwoordelijkheid en verbondenheid.
Het blijft iedere keer weer bijzonder en indrukwekkend om onderdeel te mogen zijn van deze herdenkingen en om onze rol te vervullen tijdens deze momenten van stilte en bezinning. We zijn dankbaar dat we als vereniging hieraan mogen bijdragen.
Onderstaande toespraak is uitgesproken tijdens de Dodenherdenking in Hoge Hexel en verwoordt de betekenis van herdenken en vrijheid op een betekenisvolle manier.
Vandaag zijn we stil.
Stil voor mensen die er niet meer zijn.
Stil voor verhalen die niet meer verteld kunnen worden.
Stil voor levens die te vroeg zijn gestopt.
Ik sta hier als militair.
Iemand die getraind is om in beweging te komen als het spannend wordt.
Om te handelen, niet om stil te staan.
En toch…
is dit misschien wel het belangrijkste wat we doen:
stilstaan.
Want vrijheid is niet vanzelf gekomen.
Vrijheid is niet iets wat gewoon “zo is”.
Vrijheid is iets waarvoor mensen keuzes hebben gemaakt.
Moeilijke keuzes.
Soms met alles wat ze hadden.
Mensen zoals wij.
Met dromen.
Met familie.
Met plannen voor morgen.
En dat morgen… kwam voor velen niet meer.
We herdenken vandaag niet alleen soldaten.
We herdenken ook vaders en moeders.
Zonen en dochters.
Buren. Vrienden. Geliefden.
Mensen die hoopten op een gewone dag.
Maar terechtkwamen in een tijd die allesbehalve gewoon was.
Als militair leer je wat het betekent om verantwoordelijkheid te dragen.
Niet alleen voor jezelf, maar voor anderen.
Voor veiligheid.
Voor vrede.
Maar vandaag besef ik vooral:
wij bouwen verder op wat anderen hebben achtergelaten.
Hun moed is onze basis.
Hun offers zijn onze vrijheid.
En die vrijheid…
die zit soms in kleine dingen.
In zeggen wat je denkt.
In gaan en staan waar je wilt.
In leven zonder angst.
Dat lijkt normaal.
Maar dat is het niet.
Vrijheid vraagt iets van ons.
Niet alleen in oorlogstijd, maar juist in vrede.
Dat we naar elkaar blijven luisteren.
Dat we verschillen accepteren.
Dat we blijven kiezen voor menselijkheid, ook als dat moeilijk is.
Want herdenken is niet alleen terugkijken.
Het is ook vooruitkijken.
De vraag is niet alleen: wat is er gebeurd?
De vraag is ook: wat doen wij nu?
Hoe zorgen wij ervoor dat vrijheid blijft bestaan?
Voor ons.
En voor de generaties na ons.
Vrijheid zit niet in grote woorden.
Maar in wat we elke dag doen.
In hoe we met elkaar omgaan.
In respect tonen.
In opstaan als iets niet klopt.
In blijven kiezen voor wat juist is.
Ook als dat niet de makkelijke weg is.
Want vrijheid is kwetsbaar.
En het is aan ons…
om haar te beschermen.
Niet alleen als militair.
Maar als mens.
Vandaag zijn we stil.
Maar die stilte spreekt.
Ze vertelt ons dat we niet mogen vergeten.
Dat we moeten blijven herinneren.
En dat we moeten blijven kiezen voor wat juist is.
Voor vrijheid.
Voor vrede.
Voor elkaar.
Dank u wel.
